به امید آزادی، به امید روزهای شیرین آزادی، به امید تحقق رویاهای شیرین،

خيلي متن و شعرت زيباست ولي يك نكته داشت كه خنده مجيد واقعا براي آدم خنده مياره نه غم .
القصه دراين زمانه پرنيرنگ
يا ما سرخصم بكوبيم به سنگ
يا او سرما به دار سازد آونگ ....

واگرخفه ام كنند

سازش نخواهم كرد

وحقيقت راقرباني مصلحت نميكنم

واماآن قوم

اگرموفق شوند

كه مرابرداركشند

وياهمچون عين القضاة

شمع آجين كنند

ويا مانند ژورنادو

درآتشم بسوزانند

حسرت شنيدن يك آخ را

بردلشان خواهم نشاند

گاهی است که مرگ معنی آزادی ست
برای فرزندان شجاع مردم ایران کاوسی ها

گاهی ست که مرگ، معنی آزادی است
ویرانی تن،نهایت آبادی ست
آمیخته گاه اشک غم با شادی ست
وقتی که به مرگ زنده رسم رادی است
***

در زیر طناب دار این خنده ی شا د
در ثانیه ی آخر قبل میعاد
گو چیست بجز نشان پیروزی داد
در مطلق دین پناهی استبداد
***
درموسم خامشی دهان وا کردید
با مرگ حیات خویش معنا کردید
از نقد حیات آنچه پیدا کردید
یکباره نثار گام فردا کردید
***
شد آینه، رویتان، به هنگام سفر
تا خلق کند به چهره ی خویش نظر
این خنده که بشکست ز جلاد کمر
یعنی که شکوه خلق باشد برتر
***
شیخان به خر مراد خوش مینازند
بر خون و سرشک مردمان میتازند
پیش از همه لیک کاشف این رازند
در بازی آخر، بخدا میبازند!
***
سی سال گذشت و دارها از پس دار
برسینه ی پور و دخت مردم رگبار
ای شیخ نگاه کن تو در آخر کار
مرگ از تو به شرم و زندگانی بیزار
***
دانم زهنر نیست فراتر آری
در میهن من ولیک دانم باری
از شعر و خطابه بر نیاید کاری
الا که به همسایگی رگباری
4اوت 2007

دوستان اشعار را تمام کردند! شعری نماند برای گفتن ! اما ای کاش فقط شعر و شعار نبود ! دلمان بسی تنگ است ، تنگ تر شد آرش ، دلمان برای خودمان سوخت ، اینجا کجاست ؟ سرزمین خوابگرد ها ؟

دلم ميخواهد كاري بكنم.اما چگونه اش سوالي ايست هميشگي كه زجرم مي دهد...به گمانم ديگر صبر بس است بايد رفت اما كجايش را نمي دانم...دوست من ايا تو ميداني؟

دانشجویان زندانی زنده را آزاد کنید/.

نباید 15 مرداد سالروز قتل فجیع دکتر شاپور بختیار را فراموش کرد!

salam aghay ganji man hamey eshgho omidam be in bood ke baray yek bar ham shode ba shoma sohbat konam man ye zendaniy 7 sal farari az nezam hastam

نیستی ازاد در ایران ویران
(( ای قلم))

وقتی به دنیا آمدم نزدیک غروب آزادی بود .
هنوز راه رفتن نیاموخته بودم که ظلمت شب رسید و 29 سال در این سردرگمی که آیا بپا خیزم یا منتظر روز شوم مانده ام شاید دستی اگر یاری کند مرا برخیزم من راه رفتن نیاموخته ام ای کسانی که می دانید آیا یاری می کنید؟!

باش تا نفرين دوزخ از تنو چه سازد كه مادران سياهپوش داغداران زيباترين فرزندان افتاب و باد هنوز سراز سجاده ها بر نداشته اند

دلم گرفته ای دوست