هراس از دست دادنت
مادیان سیاهی است
که ناگهان بخار می‌شود و
دشت را
تاریک می‌کند

هراس از دست دادنت
مشق‌های شب عید است
تمام نمی‌شود
و تعطیلات کودکانه را
تا روز سیزدهم
سیاه می‌کند...

حافظ موسوی

من اگر جمله‌اي بنويسم و از بازيگري بخواهم آن را بازي كند و او از من بپرسد چه‌طور بازي كنم خيلي تعجب مي‌كنم. فقط مي‌توانم به‌ش بگويم: خب، خودت را بازي كن. هر بازيگري كه تاكنون با من كاركرده در آغاز بارها اين جمله را از من شنيده: خودت را بازي كن. بازيگران خيلي وقت‌ها با تعجب به من نگاه مي‌كنند: يعني چه كه من خودم را بازي كنم؟ من هيچ‌وقت آدم نكشته‌ام. من هيچ‌وقت گريه نكرده‌ام، من هيچ‌وقت ...من هيچ‌وقت ...من هيچ‌وقت ... و من هميشه به آن ها مي‌گويم در وجود خود شما قاتل، عاشق و هر شخصيت ديگري نهفته است. فقط بايد پيداش كنيد. از نظر من نقش همان جمله‌اي است كه من مي‌گويم و كار بازيگر آن است كه با خط خودش نقش را بنويسد. وقتي كسي با خط خودش بنويسد با ديگري كه همان جمله را با خط خودش مي‌نويسد تفاوت خواهد داشت. محتواي جمله يكي ست اما دو نفر با خط خود آن را نوشته اند. وقتي بازيگري به من مي‌گويد اين نقش را چه‌طور بازي كنم؟ من فقط مي‌توانم بگويم: خب، با خط خودت بنويس.

محمد یعقوبی

کارلوس دروموند د آندراده
ترجمه: محمدرضا فرزاد

...

----
عمران صلاحی

این عینک سیاهت را بردار دلبرم
این جا کسی تو را نمی شناسد
هر شب شب تولد توست
و چشم روشنی هیجان است
در چشم های ما
از ژرفنای آینه ی
روبه رو
خورشید کوچکی را انتخاب کن
و حلقه کن به انگشتت
یا نیمتاج روی موی سیاهت
فرقی نمی کند ، در هر حال
این جا تو را با نام مستعار شناسایی کردند
نامی شبیه معشوق
لطفا
آهوی خسته را که به این کافه سرکشید
و پوزه روی ساق تو می ساید
با
پنجه ی لطیف نوازش کن

نه به‌خاطر جنگل‌ها نه به‌خاطر دريا
به‌خاطر يک برگ
به‌خاطر يک قطره
روشن‌تر از چشم‌های تو

نه به‌خاطر ديوارها ــ به‌خاطر يک چپر
نه به‌خاطر همه انسان‌ها ــ به‌خاطر نوزاد دشمن‌اش شايد
نه به‌خاطر دنيا ــ به‌خاطر خانه‌ی تو
به‌خاطر يقين کوچک‌ات
که انسان دنيايی است

به‌خاطر آرزوی يک لحظه‌ی من که پيش تو باشم
به‌خاطر دست‌های کوچک‌ات در دست‌های بزرگ من
و لب‌های بزرگ من
بر گونه‌های بی‌گناه تو

به‌خاطر پرستويی در باد، هنگامی که تو هلهله‌می‌کنی
به‌خاطر شبنمی بر برگ، هنگامی که تو خفته‌ای
به‌خاطر يک لبخند
هنگامی که مرا در کنار خود ببينی

به‌خاطر يک سرود
به‌خاطر يک قصه در سردترين شب‌ها تاريک‌ترين شب‌ها
به‌خاطر عروسک‌های تو، نه به‌خاطر انسان‌های بزرگ
به‌خاطر سنگ‌فرشی که مرا به تو می‌رساند، نه به خاطر شاه‌راه‌های دوردست

به‌خاطر ناودان، هنگامی که می‌بارد
به‌خاطر کندوها و زنبورهای کوچک
به‌خاطر جار سپيد ابر در آسمان بزرگ آرام

به‌خاطر تو
به‌خاطر هر چيز کوچک هر چيز پاک برخاک‌افتادند
به‌يادآر
عموهای‌ات را می‌گويم
از مرتضا سخن‌می‌گويم.


ا.بامداد

---
عباس صفاری

-----
رامسر-مجموعه شهرسبز